Piyasadaki birçok ürün aslında tasarlanmıyor. Bir geometri extrude ediliyor, köşelerine fillet atılıyor ve ürün diye karşımıza çıkıyor.
Eğer gerçek bir tasarım ekibi olmayan bir firmanın ürünlerini kullandıysanız ne demek istediğimi bilirsiniz: Her şey küplerin varyasyonudur.
Tabii haksızlık etmeyelim. Kalıp çıkma açısı verilmiş küplerin varyasyonları.
İşin ilginç tarafı şu:
Bazen iyi tasarlanmış bir ürün birebir kopyalandığında bile, iki ürün arasındaki farkı hissedersiniz. Geometri benzerdir. Malzeme benzerdir. Hatta üretim yöntemi bile benzerdir.
Ama biri diğerinden daha ucuz, daha zayıf, daha yabancı hissettirir. Çünkü tasarım yalnızca dış form değildir.
Gerçek ürün geliştirme süreci genellikle benzer ilerler.
- Problem tanımlanır.
- Çözüm aranır.
- Eskiz yapılır.
- Prototip üretilir.
- 3D model geliştirilir.
- Form, üretim gerçekliğiyle tekrar tekrar sınanır.
Bu süreçte form yalnızca teknik bir karar olarak ortaya çıkmaz. İnsan eli, bileği ve omzu düz çizgilerden çok eğriler üretir.
Tasarımcı problem çözerken, farkında olmadan insan bedeninin tanıdığı bir geometrik dili de forma taşır.
Hissedilen fark çoğu zaman burada başlar.
Tasarımcı bu dili 3D dünyasına aktarırken, geometrisini mümkün olduğunca doğru temsil etmeye çalışır. Yüzey geçişleri, oranlar, gerilimler, boşluklar, kenarlar, temas noktaları...
Bunların çoğu kullanıcı tarafından bilinçli olarak fark edilmez. Ama hissedilir.
Bu yüzden bazı ürünler daha insancıl görünür. Daha tanıdık gelir. Daha güvenli hissettirir. Ve çoğu zaman ürünün algılanan değerini sessizce değiştirir.
İyi tasarım her zaman açıklanamaz.
Ama kötü tasarımın eksikliği neredeyse her zaman hissedilir.